Γράφει η Chiara Spinnicchia, Δεκέμβριος-Ιανουάριος βραχυπρόθεσμα στο OCC Greece.
Σε προσφυγικούς καταυλισμούς όπως αυτός της Νέας Καβάλας, στη Βόρεια Ελλάδα, η κατάσταση των γυναικών συχνά παραβλέπεται. Όμως, παρά τις καθημερινές προκλήσεις και τους αγώνες, οι ζωές και οι εμπειρίες τους αφηγούνται ιστορίες ανθεκτικότητας.
Φωτογραφία από την Alice Ugolini, μακροχρόνια εθελόντρια στο OCC Greece.
Δουλεύοντας στο Ανοιχτό Πολιτιστικό Κέντρο (OCC), είχα την ευκαιρία να μιλήσω με αρκετές γυναίκες στον καταυλισμό, ρωτώντας τες για τη ζωή τους και τι σημαίνει γι' αυτές η ΜΚΟ. Οι μαρτυρίες τους αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα απομόνωσης και καθημερινών αγώνων, αλλά ταυτόχρονα υπογραμμίζουν τη σημασία οργανώσεων όπως το OCC και τον αντίκτυπό τους στην καθημερινή ζωή των γυναικών.
Οι ιστορίες της Fatima, της Sadya και της Alal1, τρεις γενναίες γυναίκες, αντιπροσωπεύουν χιλιάδες άλλες ιστορίες γυναικών που αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα των στρατοπέδων. Καθώς προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στη ζωή, αντιμετωπίζουν μια σειρά από προκλήσεις που κυμαίνονται από την έλλειψη επαρκούς ιατρικής περίθαλψης έως την έλλειψη βασικών πόρων, όπως τρόφιμα και ρούχα, τόσο για τις ίδιες όσο και για τα παιδιά τους.
Μία από τις πιο πιεστικές προκλήσεις είναι η έλλειψη προσοχής και φροντίδας για τις ανάγκες τους. Όπως εξηγεί η Fatima, “Μια φορά ο μικρός μου γιος αισθανόταν πολύ άσχημα - έκανε συνέχεια εμετό και είχε υψηλό πυρετό - και ζήτησα βοήθεια από τους γιατρούς μέσα στον καταυλισμό, αλλά δεν μου έδωσαν καμία σημασία. Συνέχισα όμως να αγωνίζομαι, να ζητάω βοήθεια και μόνο όταν έγραψα μια αναφορά με άκουσαν τελικά”. Και συνεχίζει: “Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μια γυναίκα μπορεί να λάβει προσοχή από το προσωπικό είναι να υψώσει τη φωνή της, να αγωνιστεί δυναμικά και να γράψει αναφορές για αυτή την κακή συμπεριφορά. Διαφορετικά, το προσωπικό αρνείται να παράσχει αμέσως τη βοήθεια που χρειαζόμαστε”.”
Όταν ο Drop εγκαταλείψει τον καταυλισμό, όλα τα κονδύλια και όλη η βοήθεια θα σταματήσουν να μας έρχονται. Ανησυχούμε γι' αυτό.
Fatima, κάτοικος Νέας Καβάλας.
Η Sadya και η Fatima περιέγραψαν πόσο δύσκολο είναι γι“ αυτές να ζουν στον καταυλισμό με τα παιδιά τους, στερούμενες πολλά βασικά αγαθά. Το φαγητό είναι κακό και συχνά προκαλεί τροφική δηλητηρίαση σε όσους το τρώνε, ενώ δεν υπάρχουν αρκετά ρούχα, πάνες ή κουβέρτες για τα παιδιά. Επιπλέον, κανένας από αυτούς δεν λαμβάνει την επιδότηση που υποτίθεται ότι δίνει η ελληνική κυβέρνηση στους πρόσφυγες για τα έξοδα διαβίωσης. Με το επικείμενο κλείσιμο της Drop in the Ocean, μιας ΜΚΟ που διανέμει είδη πρώτης ανάγκης, οι προοπτικές για τις γυναίκες και τις οικογένειές τους γίνονται όλο και πιο αβέβαιες. Χωρίς συνεχή υποστήριξη, οι γυναίκες φοβούνται ότι θα αφεθούν μόνες τους σε ένα εχθρικό και δύσκολο περιβάλλον, μου λέει η Φατίμα: ”Όταν το Drop θα φύγει από τον καταυλισμό, όλα τα κονδύλια και όλη η βοήθεια θα σταματήσουν να μας έρχονται. Ανησυχούμε γι' αυτό".”
Φωτογραφίες από την Alice Ugolini, μακροχρόνια εθελόντρια στο OCC Greece.
Η σημασία της κοινοτικής υποστήριξης αναδεικνύεται ως ζωτικής σημασίας πηγή ελπίδας και ανθεκτικότητας. Μιλώντας για το OCC, η Alal αφηγείται ότι επιτρέπει σε αυτήν και την οικογένειά της να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και όλες τις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζουν. “Μέσω των δραστηριοτήτων που προσφέρει το OCC, ο χρόνος περνάει πιο εύκολα. Στον καταυλισμό, ο χρόνος μοιάζει στατικός- το να μπορείς να έρχεσαι εδώ, να συμμετέχεις στα μαθήματα, σε κάνει να νιώθεις ότι ο χρόνος κυλάει και ότι δεν περιμένουμε απλώς εδώ. Το OCC είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο νιώθω ότι με αγαπούν και με στηρίζουν”.”
Ό,τι μαθαίνω εδώ, το διδάσκω στα παιδιά μου. Με αυτόν τον τρόπο, μορφωνόμαστε όλοι: όχι μόνο εγώ, αλλά και όλη μου η οικογένεια.
Alal, κάτοικος Νέας Καβάλας.
Αφού εργάστηκα εδώ στο OCC, συνειδητοποίησα πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή σε αυτό το πλαίσιο. Ο καταυλισμός είναι ένα θλιβερό σύμπλεγμα κοντέινερ που μοιάζει με φυλακή, όπου οι άνθρωποι περνούν τις μέρες τους περιμένοντας μια απόφαση για την αίτηση ασύλου τους. Το OCC τους προσφέρει ένα καταφύγιο και ένα μέρος για να ξεφύγουν από αυτή την πραγματικότητα- ένα μέρος όπου μπορούν να μάθουν και να ενσωματωθούν, ενώ αισθάνονται ασφαλείς και υποστηριζόμενοι. Ένα μέρος όπου μπορούν να είναι κάτι περισσότερο από απλοί πρόσφυγες. Ο Alal εξηγεί: “Το OCC με βοήθησε πολύ να μάθω γλώσσες. Στη Συρία, μετά την έναρξη του πολέμου, η ζωή σταμάτησε για σχεδόν μια δεκαετία. Δεν μπορούσα να έχω πρόσβαση σε σωστή εκπαίδευση. Αφού ήρθα εδώ στο OCC, μπόρεσα -μαζί με την οικογένειά μου- να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου. Ό,τι μαθαίνω εδώ, το διδάσκω στα παιδιά μου. Με αυτόν τον τρόπο, όλοι μας αποκτούμε μόρφωση: όχι μόνο εγώ, αλλά ολόκληρη η οικογένειά μου”.”
Φωτογραφία από την Alice Ugolini, μακροχρόνια εθελόντρια στο OCC Greece.
Το OCC, με τη δέσμευσή του να παρέχει υποστήριξη, εκπαίδευση και ένα ασφαλές περιβάλλον, χτίζει μια γέφυρα προς ένα καλύτερο μέλλον για αυτές τις γυναίκες και τις οικογένειές τους. Αποτελεί φάρο ελπίδας για τους αιτούντες άσυλο του καταυλισμού της Νέας Καβάλας, δείχνοντας ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις είναι δυνατόν να βρεθεί υποστήριξη και αλληλεγγύη. Καθώς ατενίζουν το μέλλον, η Fatima, η Sadya και η Alal τρέφουν ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Ονειρεύονται να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, να εργαστούν και να είναι ανεξάρτητες, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Σε έναν κόσμο όπου, πολύ συχνά, το να είσαι γυναίκα σημαίνει ότι διπλασιάζεις το βάρος και τις προκλήσεις του να είσαι πρόσφυγας, οι φωνές των γυναικών στους καταυλισμούς πρέπει να εισακουστούν και να ληφθούν υπόψη. Μόνο μέσω της αναγνώρισης και της υποστήριξης των προκλήσεών τους μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα οικοδομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους.
- Για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των ατόμων, τα ονόματα και τα στοιχεία αναγνώρισης έχουν αλλάξει.. ↩︎
