Διακυβέρνηση μέσω της απομόνωσης: Ο αποκλεισμός των προσφύγων και οι ανθρωπιστικοί περιορισμοί στο στρατόπεδο της Νέας Καβάλας

Για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μετακίνηση, η άφιξη στο ευρωπαϊκό έδαφος δεν σηματοδοτεί πλέον το τέλος της διαδικασίας ελέγχου, αλλά μάλλον την αρχή μιας νέας φάσης σωματικής και κοινωνικής απομόνωσης. Στην Ελλάδα, η διαχείριση της μετανάστευσης έχει εξελιχθεί προς τη δημιουργία ελεγχόμενων χώρων και απομακρυσμένων καταυλισμών, όπου η πρόσβαση είναι αυστηρά περιορισμένη. Με τη δημιουργία ηχομονωμένων, κλειστών εγκαταστάσεων που χαρακτηρίζονται από πολύ ψηλούς τοίχους από σκυρόδεμα και βιομετρική παρακολούθηση, το κράτος έχει δημιουργήσει περιβάλλοντα που οι ένοικοι και ορισμένες ανθρωπιστικές οργανώσεις περιγράφουν ανοιχτά ως de facto κέντρα στέρησης της ελευθερίας. Αυτή η πραγματικότητα αντανακλά μια συγκεκριμένη διαχείριση, όπου ο χώρος μετατρέπεται σε μηχανισμό περιορισμού. Καταυλισμοί όπως αυτός της Νέας Καβάλας, οι οποίοι βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές με ανεπαρκείς συγκοινωνιακές συνδέσεις, απομονώνουν σαφώς τα άτομα που βρίσκονται σε μετακίνηση από την αστική ζωή και, ως εκ τούτου, αποτελούν πραγματικό εμπόδιο στην ένταξή τους.

Παράλληλα με τη φυσική απομόνωση, ο ανθρωπιστικός χώρος έχει σταδιακά περιοριστεί. Νέοι νομοθετικοί περιορισμοί, όπως ο Νόμος 4939/2022, έχουν επιβάλει επαχθείς γραφειοκρατικές απαιτήσεις στις ΜΚΟ, περιορίζοντας την παρουσία ανεξάρτητων φορέων ικανών να παρέχουν βασικές υπηρεσίες και να παρακολουθούν την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η απομόνωση των προσφύγων και οι περιορισμοί που επιβάλλονται στις ΜΚΟ δεν αποτελούν απλώς προσωρινά μέτρα έκτακτης ανάγκης, αλλά φαίνεται να αποτελούν διαρθρωτικά εργαλεία ενός συστήματος διακυβέρνησης που έχει σχεδιαστεί για να δημιουργεί αόρατο και να υπονομεύει κάθε μορφή ένταξης ή θεσμικής λογοδοσίας.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει περαιτέρω αυτά τα ζητήματα και να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα μέτρα επιτείνουν την απομόνωση των μετακινούμενων ατόμων. Για τον σκοπό αυτό, το άρθρο θα βασιστεί επίσης σε μια συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε στο «Open Cultural Centre» με τον Χάντι, έναν αιτούντα άσυλο και εθελοντή που διαμένει στον χώρο του οργανισμού.

Η χωρική απομόνωση ως πολιτική

Η τοποθεσία των καταυλισμών δεν είναι ουδέτερη· αντίθετα, λειτουργεί ως μηχανισμός περιορισμού. Ο καταυλισμός της Νέας Καβάλας βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη περιοχή, περίπου 56 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, και περιβάλλεται από αγροτικές εκτάσεις. Παρά το γεγονός ότι το κέντρο βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή (πράγμα που σημαίνει ότι δεν αποτελεί πρόβλημα ούτε διαταράσσει κανέναν), φυσικά εμπόδια όπως τσιμεντένια τείχη ύψους τριών μέτρων και μια πλήρως ηχομονωμένη κατασκευή μετατρέπουν τον χώρο σε μηχανισμό ελέγχου.

Ο Χάντι περιγράφει αυτόν τον περιορισμό ως περιττό από άποψη ασφάλειας, αλλά ως κεντρικό στοιχείο της απομόνωσης: “Δεν νομίζω ότι είναι…» απαραίτητο… αν θέλεις να φεύγεις και να επιστρέφεις αρκετές φορές, πρέπει πάντα να ”Να δείχνεις την ταυτότητά σου κάθε φορά. Δεν ξέρω γιατί.»

Ο χώρος μετατρέπεται έτσι σε ένα σύστημα που δημιουργεί ένα “φαινόμενο φυσαλίδας”, όπου η επαφή με τον έξω κόσμο περιορίζεται στο ελάχιστο.

Ο Χάντι μας λέει: “Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν εκεί και δεν…» να έχουν οποιαδήποτε επαφή με τον έξω κόσμο. Πολλοί άνθρωποι δεν βγαίνουν από το στρατόπεδο, ίσως απλώς για ψώνια. Βγαίνουν έξω από το στρατόπεδο, περπατούν μέχρι το σούπερ μάρκετ και ”να επιστρέψεις ξανά στο στρατόπεδο.»

Το αίσθημα της απομόνωσης ενισχύεται περαιτέρω από την έλλειψη επαρκών μέσων μαζικής μεταφοράς, γεγονός που αναμφίβολα μετατρέπει τη φυσική απόσταση σε σημαντικό κοινωνικό εμπόδιο. Η μόνη πραγματική εναλλακτική λύση για τους κατοίκους είναι η υπηρεσία λεωφορείων που παρέχει η OCC. Ωστόσο, αυτό αντανακλά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένα σύστημα με περιορισμένους πόρους και τεράστια ζήτηση. Το λεωφορείο πραγματοποιεί μόνο δύο δρομολόγια την ημέρα για να συνδέει τον καταυλισμό με το κέντρο της πόλης,
με το απογευματινό δρομολόγιο να προορίζεται αποκλειστικά για παιδιά. Αυτό παρέχει περίπου 50 θέσεις για έναν πληθυσμό περίπου 1.500 ατόμων. Δεδομένου ότι προτεραιότητα δίνεται σε όσους παρακολουθούν μαθήματα στο κοινοτικό κέντρο, οι λίστες αναμονής είναι εξαιρετικά μεγάλες, αναγκάζοντας τους περισσότερους κατοίκους να αναζητήσουν άλλες λύσεις. Όσοι δεν διαθέτουν ποδήλατο βρίσκονται μπροστά σε ένα δίλημμα: είτε να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις (χρειάζονται 40–50 λεπτά μόνο για να φτάσουν στο
την πλησιέστερη πόλη, το Πολύκαστρο) ή να βασίζονται σε ιδιωτικά ταξί, τα οποία είναι σίγουρα υπερβολικά ακριβά. Επιπλέον, ο δρόμος προς το Πολύκαστρο δεν διαθέτει πεζοδρόμια, αναγκάζοντας τους κατοίκους να περπατούν επικίνδυνα κατά μήκος του οδοστρώματος. Αυτή η διαδρομή αποτελεί φυσικό κίνδυνο υπό ακραίες καιρικές συνθήκες, από την καυτή ελληνική καλοκαιρινή ζέστη έως το τσουχτερό κρύο και τη βροχή του χειμώνα. Όπως τόνισε ο Χάντι στη συνέντευξη, η απόσταση αποτελεί εμπόδιο που επηρεάζει δυσανάλογα τους πιο ευάλωτους:

“Αν θέλεις να μετακομίσεις στην πόλη ή σε
Στη Θεσσαλονίκη, πρέπει να περπατήσεις αρκετά για να φτάσεις στη στάση του λεωφορείου. Η άλλη επιλογή είναι το
ταξί, αλλά δεν μπορείς να το χρησιμοποιείς κάθε μέρα, γιατί είναι ακριβό για όσους ζουν στον καταυλισμό. Για μένα δεν αποτελεί πρόβλημα, καθώς περπατάω πολύ και αυτό δεν με επηρεάζει και τόσο
πολύ, αλλά για όσους έχουν οικογένεια, παιδιά ή είναι ηλικιωμένοι, μπορεί να είναι
”εξαιρετικά δύσκολο»

Αυτή η περιγραφή υπογραμμίζει ότι ο χώρος δεν αποτελεί απλώς ένα φυσικό περίβλημα, αλλά έναν ενεργό μηχανισμό αποκλεισμού που περιορίζει το δικαίωμα στην κινητικότητα, μετατρέποντας την καθημερινή ζωή σε έναν λογιστικό αγώνα επιβίωσης.

Καθημερινή ζωή και διαρθρωτικές επιπτώσεις

Η γεωγραφική απομόνωση δεν είναι απλώς θέμα χωρικής απόστασης· μεταφράζεται άμεσα σε παράγοντες που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής, μετατρέποντας τη διαχείριση του καταυλισμού σε ένα σύστημα θεσμοθετημένης παραμέλησης.

Εσωτερική ανασφάλεια και έλλειψη λογοδοσίας

Η αίσθηση της ανασφάλειας είναι διαρκής. Αν και η εξωτερική επιτήρηση είναι ευρέως διαδεδομένη, η εσωτερική ασφάλεια είναι προφανώς ελάχιστη ή αναποτελεσματική.

Ο Χάντι καταγγέλλει μια παράδοξη διαχείριση των τεχνολογιών ελέγχου:

“Το στρατόπεδο δεν είναι ασφαλές, καθόλου. Μερικοί από τους δικούς μας έχουν κλαπεί προσωπικά αντικείμενα, ενώ οι κάμερες απλώς κοιτάζουν τον τοίχο. Αυτές είναι για το εξωτερικό του στρατοπέδου. Μπορούν να δουν κοντά στον τοίχο, όχι μέσα. Αν κάτι είναι
”Όταν κλέβουν, μας λένε ότι δεν τους αφορά.»

Οι κάτοικοι αναγκάζονται να αντικαθιστούν μόνοι τους τις κλειδαριές στα τροχόσπιτά τους, καθώς αυτά υποστούν τακτικά διαρρήξεις, καλύπτοντας τα έξοδα από την τσέπη τους. Επιπλέον, ανεξάρτητες αναφορές επιβεβαιώνουν περιστατικά εσωτερικής βίας, μαχαιρωμάτων και αυτοτραυματισμών, απέναντι στα οποία οι αστυνομικές δυνάμεις συχνά δεν παρεμβαίνουν. Για τις γυναίκες, ο κίνδυνος παρενόχλησης καθιστά επικίνδυνη ακόμη και τη μετάβαση στις κοινόχρηστες τουαλέτες τη νύχτα, ιδίως λόγω των συχνών διακοπών ρεύματος που αφήνουν τον καταυλισμό σε απόλυτο σκοτάδι.

Η κατάρρευση του συστήματος υγείας

Ο τομέας της υγείας αποτελεί έναν ακόμη κρίσιμο τομέα. Η έλλειψη προσωπικού και η γεωγραφική απόσταση από τα αστικά κέντρα δημιουργούν ένα επικίνδυνο κενό στην παροχή φροντίδας. Το πλησιέστερο κέντρο υγείας βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ., ενώ το γενικό νοσοκομείο του Κιλκίς απέχει 27 χλμ.

Ο Χάντι επισημαίνει ότι, για θέματα που δεν είναι επείγοντα, οι κάτοικοι αναγκάζονται συνεχώς να μετακινούνται από το ένα ανεπαρκές κέντρο στο άλλο:

“Κάθε φορά που σε στέλνουν σε άλλο μέρος, όπως το νοσοκομείο του Πολυκάστρου… Είναι πολύ είναι μικρές και δεν έχουν λύσεις. Σε στέλνουν από τη μία πλευρά στην άλλη και από την άλλη πλευρά στην άλλη.”Πάντα έτσι κάνουν. Αν χρειαστείς γιατρό ή φάρμακο, μπορεί να είναι δύσκολο.»

Στα στρατόπεδα απουσιάζουν βασικοί ιατροί, όπως παιδίατροι και γυναικολόγοι, γεγονός που αναγκάζει τις έγκυες γυναίκες και τα νεογέννητα να ζουν σε επισφαλείς συνθήκες υγιεινής. Επιπλέον, η νομική αβεβαιότητα και το κλειστό περιβάλλον επιτείνουν την κατάθλιψη και τις τάσεις αυτοτραυματισμού. Πολλοί κάτοικοι αναφέρουν ότι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο επίπεδο ιδιωτικότητας ή ένα μονόκλινο δωμάτιο είναι να δηλώσουν, ακόμη και ψευδώς, ψυχολογικά προβλήματα, ένα “στρατηγική επιβίωσης” που αναδεικνύει την απελπισία που προκαλεί η έλλειψη προσωπικού χώρου.

Πρότυπα στέγασης και υπερπληθυσμός

Παρότι τα προκατασκευασμένα κτίρια έχουν αντικαταστήσει τις σκηνές, οι συνθήκες παραμένουν επισφαλείς. Κάθε κοντέινερ αποτελείται από δύο δωμάτια με κοινόχρηστη κουζίνα και μπάνιο. Ο υπερπληθυσμός φτάνει σε κρίσιμα επίπεδα.

Ο Χάντι αναφέρει επίσης ότι, αν και όχι τόσο συχνά, τα δωμάτια μοιράζονται έως και τέσσερα άτομα, με αποτέλεσμα να φιλοξενούνται έως και οκτώ άτομα ανά τροχόσπιτο.

“Δεν μπορείς να ζεις έτσι...» Αυτό. Ζω με έναν φίλο σε ένα δωμάτιο, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορούν να ζουν με τέσσερις ”άτομα που βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο».”

Αυτή η αναγκαστική συμβίωση μπορεί επίσης να συμβεί μεταξύ ατόμων διαφορετικών εθνικοτήτων και γλωσσών, καθιστώντας αδύνατη την επικοινωνία και την ειρηνική διαχείριση αυτών των περιορισμένων χώρων:

“Μένω με έναν άλλο άντρα σε ένα δωμάτιο, και έχουμε γείτονες στο άλλο δωμάτιο. Μιλούν τουρκικά. Μερικές φορές έχουμε κόσμο από άλλες χώρες, και πιστεύω ότι αυτό δεν είναι και τόσο καλό, γιατί όταν πρέπει να χρησιμοποιήσεις το ”Αν είσαι ταυτόχρονα στην κουζίνα και στο μπάνιο, σίγουρα δεν μπορείς να επικοινωνήσεις καλά.»

Προμήθεια τροφίμων

Το σύστημα διανομής τροφίμων φαίνεται επίσης να λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου. Τα γεύματα αποτελούνται από προ-συσκευασμένα κουτιά που περιλαμβάνουν πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, και τα οποία παραμένουν αμετάβλητα για παρατεταμένες περιόδους:

“Ζω εδώ πέντε
μήνες, αλλά έχω έναν φίλο που μου είπε ότι βρίσκεται εδώ εδώ και δύο χρόνια, και αυτός
είπε ότι εδώ και δύο χρόνια το φαγητό είναι πάντα το ίδιο. Δεν το άλλαξαν ποτέ.”

Επιπλέον, οι θρησκευτικές απαιτήσεις (όπως η διατροφή σύμφωνα με τους κανόνες του χαλάλ) ή οι προσωπικές προτιμήσεις δεν λαμβάνονται υπόψη, με αποτέλεσμα πολλοί ένοικοι να παραλείπουν εντελώς τα γεύματα. Η διανομή πραγματοποιείται επίσης σε ένα στενό χρονικό διάστημα (από τις 12:00 έως τις 15:00):

“Αν δεν είστε εκεί εκείνη την ώρα, δεν μπορείτε να πάρετε το φαγητό. Αν πρέπει να εργαστείτε, μπορείτε να»
Πες το τους και θα γράψουν το όνομά σου στη λίστα, και αν έρθεις αργότερα, μπορείς να το πάρεις.
”Αλλά για άλλους λόγους, αν δεν βρίσκεσαι στο στρατόπεδο, δεν μπορείς να πάρεις το φαγητό.»

Αυτές οι δομικές επιπτώσεις αποτελούν μια ακόμη απόδειξη ότι η ζωή στο στρατόπεδο δεν έχει σχεδιαστεί με γνώμονα την αυτονομία, αλλά μάλλον με σκοπό τη διατήρηση μιας κατάστασης εξάρτησης και αορατότητας, όπου ακόμη και οι πρωταρχικές βιολογικές ανάγκες, όπως το φαγητό, υποτάσσονται στη λογική του χωρικού περιορισμού.

Περιορισμένος ανθρωπιστικός χώρος και διοικητικά εμπόδια

Ο χωρικός περιορισμός ενισχύεται συστηματικά μέσω της θεσμικής συμπίεσης του ανθρωπιστικού χώρου έξω από τα τείχη των καταυλισμών. Στην Ελλάδα, η διαχείριση της μετανάστευσης έχει μετατραπεί ολοένα και περισσότερο σε ένα γραφειοκρατικό πεδίο μάχης, όπου χρησιμοποιούνται διοικητικά εργαλεία για τον έλεγχο της δράσης των ΜΚΟ και των παρεμβάσεων της κοινωνίας των πολιτών. Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του θεσμικού περιορισμού είναι ο Νόμος 4939/2022, ο Ελληνικός Κώδικας Ασύλου. Ο νόμος αυτός επιβάλλει σε όλες τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών να εγγραφούν σε ένα ειδικό μητρώο που διαχειρίζεται άμεσα το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι μη εγγεγραμμένες οργανώσεις απαγορεύεται νομικά να εισέρχονται σε κρατικά
εγκαταστάσεις και τους απαγορεύεται να παρέχουν κρίσιμες υπηρεσίες πρώτης γραμμής, όπως ανεξάρτητη νομική συνδρομή, ψυχοκοινωνική υποστήριξη και παρακολούθηση της υγειονομικής περίθαλψης.

Επιπλέον, αυτό το πλαίσιο μητρώου έχει δεχτεί σφοδρή κριτική από το Συμβούλιο της Ευρώπης και τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς επιβάλλει δυσανάλογες οικονομικές και διοικητικές απαιτήσεις. Το σύστημα παρέχει στις κρατικές αρχές ευρεία και ασαφή διακριτική ευχέρεια να αρνηθούν ή να ανακαλέσουν την εγγραφή με βάση μεταβαλλόμενα κριτήρια, εξουδετερώνοντας ουσιαστικά τους μικρότερους και ανεξάρτητους φορείς που δεν διαθέτουν τους πόρους για να ξεπεράσουν το γραφειοκρατικό εμπόδιο.

Ακόμη και για τις εγγεγραμμένες ΜΚΟ, η φυσική είσοδος στα στρατόπεδα παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη. Οι φορείς που δραστηριοποιούνται επί τόπου αναφέρουν ότι η τελική πρόσβαση εξαρτάται συχνά από την υποκειμενική κρίση των επιμέρους διευθυντών των στρατοπέδων, οι οποίοι έχουν την εξουσία να περιορίζουν ή να αποβάλλουν οργανώσεις χωρίς επίσημη αιτιολόγηση. Αυτή η αστάθεια αναγκάζει τους ανεξάρτητους φορείς να μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους εξ ολοκλήρου εκτός των φυσικών ορίων των
εγκαταστάσεις, διαταράσσοντας σοβαρά τη συνέχεια της παροχής βοήθειας και φροντίδας. Περιορίζοντας τη φυσική παρουσία ανεξάρτητων επαγγελματιών, το κράτος αποκόπτει ουσιαστικά τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς από τα βασικά νομικά και κοινωνικά δίχτυα ασφαλείας τους.

Παραγωγή αόρατου: Η εξάλειψη της ανεξάρτητης παρακολούθησης

Η συστηματική απομάκρυνση της κοινωνίας των πολιτών από τους καταυλισμούς επιτυγχάνει έναν συγκεκριμένο πολιτικό στόχο: τη δημιουργία θεσμικής αορατότητας. Η μείωση του αριθμού των ανεξάρτητων ματιών και αυτιών εντός των εγκαταστάσεων περιορίζει δραστικά την ανεξάρτητη δημοσιογραφική κάλυψη, υπονομεύοντας έτσι τη διαφάνεια και προστατεύοντας τις κρατικές αρχές από τον εξωτερικό έλεγχο. Χωρίς οργανώσεις που να καταγράφουν τις καθημερινές παραβιάσεις, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες διαρθρωτικές ανεπάρκειες (όπως η συντήρηση και η υγιεινή των καταυλισμών) παραμένουν ακαταγράφητες, εμποδίζοντας ουσιαστικά την είσοδό τους στον δημόσιο και πολιτικό διάλογο.

Μέσα σε αυτά τα Κέντρα Κλειστής Ελεγχόμενης Πρόσβασης, οι τεχνολογίες επιτήρησης λειτουργούν αυστηρά ως μηχανισμός ελέγχου από πάνω προς τα κάτω και όχι ως μηχανισμός προστασίας. Όπως τόνισε ο Χάντι, οι βιομετρικές κάμερες και οι περιφράξεις είναι στραμμένες προς τα έξω. Αυτή η δομική διάταξη δημιουργεί εσωτερικά ”τυφλά σημεία”. Οι καθημερινές δυσκολίες που σχετίζονται με τα χαμηλά βιοτικά επίπεδα, τις τοπικές κλοπές και την έλλειψη ασφάλειας παραμένουν ατιμώρητες και χωρίς παρακολούθηση, ενώ οι κάτοικοι και οι καθημερινές τους μετακινήσεις υπόκεινται σε αυστηρή επιτήρηση. Ελλείψει ανεξάρτητης εποπτείας, οι πρακτικές εξαναγκασμού —όπως οι υποχρεωτικοί έλεγχοι ταυτότητας σε κάθε πύλη, οι περιορισμοί στην κυκλοφορία και τα υλικοτεχνικά εμπόδια— κινδυνεύουν να κανονικοποιηθούν ως τυπικές επιχειρησιακές ρουτίνες. Κατά συνέπεια, καθώς το στρατόπεδο μετατρέπεται σε ένα «μαύρο κουτί» χωρίς εποπτεία, αυτές οι πολιτικές περιορισμού απομονώνονται επιτυχώς από νομικές και δημόσιες αμφισβητήσεις, μετατρέποντας τους αιτούντες άσυλο σε αόρατα υποκείμενα, στερημένα της δυνατότητας να καταγγείλουν τη συστημική αμέλεια.

Συμπέρασμα

Η χωρική απομόνωση και οι ανθρωπιστικοί περιορισμοί εντός των προσφυγικών καταυλισμών καταδεικνύουν ότι αυτές οι πολιτικές δεν ανακόπτουν τις μεταναστευτικές ροές· αντίθετα, απλώς τις αναδιαμορφώνουν σε ένα λιγότερο ορατό, αυστηρά ελεγχόμενο σύστημα. Ο πραγματικός κίνδυνος έγκειται στη σιωπηρή εξοικείωση με την περιορισμένη άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην έλλειψη θεσμικής λογοδοσίας. Αυτό το περιβάλλον δεν περιορίζει απλώς την κυκλοφορία, αλλά καταστρέφει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όπως κατέληξε ο Χάντι: ”Δεν νιώθω ότι ανήκω σε μια κοινότητα… Προτιμώ να μένω ”έξω από το στρατόπεδο»  Χωρίς μια σαφή στροφή προς την ένταξη και την επαναφορά του ανθρωπιστικού χώρου, οι καταυλισμοί θα παραμείνουν αναπόφευκτα χώροι που προορίζονται να δημιουργούν αποκλεισμό αντί για προστασία.

Αναφορές

● AIDA / ECRE. (2023). Πρόσβαση σε ΜΚΟ και στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR): Ελλάδα. Βάση Δεδομένων Πληροφοριών για το Άσυλο (AIDA) & Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και τους Εξόριστους (ECRE). https://asylumineurope.org/reports/country/greece/asylum- procedure/information-asylum-seekers-access-ngos-unhcr/access-ngos-and-unhcr/
● Διεθνής Αμνηστία. (2020). Ελλάδα: Παγιδευμένοι στον ιστό της γραφειοκρατίας – Το μητρώο εγγραφής και οι περιορισμοί στις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στον τομέα των προσφύγων και των μεταναστών. Ενημερωτικό δελτίο της Διεθνούς Αμνηστίας. https://www.amnesty.org/ar/wp-content/uploads/2021/05/EUR2528212020ENGLISH.pdf
● Boite, C. [@chaboite]. (1 Οκτωβρίου 2021). Οπτική τεκμηρίωση των νέων κατασκευών από σκυρόδεμα που περιβάλλουν τον καταυλισμό της Νέας Καβάλας [Tweet]. Twitter/X.
https://x.com/chaboite/status/1443976575591006210
● ECPS. (2022). Αποκλεισμένοι, αλλά ενσωματωμένοι: Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα επιμένουν εν μέσω του αποκλεισμού και της συρρίκνωσης των ανθρωπιστικών χώρων. Ευρωπαϊκό Κέντρο Μελετών για τον Ποπουλισμό. https://www.populismstudies.org/locked-out-building-in-refugees-in-greece-persevere-amidst-exclusion/
● InfoMigrants. (2021). Ελλάδα: Στον καταυλισμό της Νέας Καβάλας, ένας τοίχος από μπετόν εμποδίζει τη θέα και απομονώνει τον ήχο. InfoMigrants.
https://www.infomigrants.net/en/post/35627/greece-at-nea-kavala-camp-a-concrete-wall-blocks-the-view-and-cuts-out-the-sound
● InfoMigrants. (2021). Η πολιτική της Ελλάδας σε θέματα ασύλου έχει γίνει πιο αυστηρή αντί για πιο απλή κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους. InfoMigrants.
https://www.infomigrants.net/en/post/35288/greeces-asylum-policy-has-been-getting-stricter-instead-of-simpler-over-the-past-year
● Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης (IRC) & Κοινή Συμμαχία ΜΚΟ. (2022). Ένα χρόνο μετά την έναρξη λειτουργίας των νέων καταυλισμών προσφύγων που μοιάζουν με φυλακές στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ ζητούν
μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση. Δήλωση του IRC. https://www.rescue.org/eu/statement/one-year-greece-opened-new-prison-refugee-camps-ngos-call-more-humane-approach
● Melting Pot Europa. (2023). Το στρατόπεδο της Νέας Καβάλας στη Βόρεια Ελλάδα: Απομόνωση και έλεγχος. Melting Pot. https://www.meltingpot.org/2023/12/il-
campo-di-nea-kavala-nel-nord-della-grecia/
● Ανοιχτό Πολιτιστικό Κέντρο (OCC). (2023). Καταπολέμηση της απομόνωσης των προσφύγων στην Ελλάδα: το πρόγραμμα «OCCycling» και η υπηρεσία λεωφορείων «OCC». Επίσημο ιστολόγιο του Ανοιχτού Πολιτιστικού Κέντρου.

Καταπολέμηση της απομόνωσης των προσφύγων στην Ελλάδα: 1TP3Ποδηλασία και OCC Λεωφορειακή Υπηρεσία

● Refugee Support Aegean (RSA). (2023). Προφίλ και συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό της Νέας Καβάλας. RSA. https://rsaegean.org/en/nea-kavala-camp/

Το πρόγραμμα εθελοντισμού μας χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του Ευρωπαϊκού Σώματος Αλληλεγγύης. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ανοικτές θέσεις εργασίας του ΕΣΚ, επισκεφθείτε το σελίδα.