Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2017, ξέσπασε κρίση σε ένα μέρος της Μιανμάρ που ονομάζεται πολιτεία Ραχίν, όπου κατοικεί ο λαός Ροχίνγκια. Περίπου 700.000 άνθρωποι διέφυγαν και διέσχισαν τα σύνορα προς το Μπαγκλαντές για να ξεφύγουν από τον στρατό της Μιανμάρ. Ο στρατός άρχισε να καταπολεμά αυτό που τα Ηνωμένα Έθνη έχουν χαρακτηρίσει ως “εθνοκάθαρση σχολικών βιβλίων”.”
Ο αριθμός των προσφύγων που διαμένουν στο Μπαγκλαντές λέγεται ότι ξεπερνά πλέον το ένα εκατομμύριο - πολλοί από αυτούς βρίσκονται στον αποκαλούμενο ‘καταυλισμό Mega’ στο Kutupalong- Balukhali, ο οποίος έχει πληθυσμό 600.000 κατοίκων. Αυτή τη στιγμή οι κάτοικοι ζουν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Για παράδειγμα, πρέπει να περπατούν καθημερινά έως και 8 χιλιόμετρα για να ανακτήσουν καυσόξυλα, πολλοί από τους πρόσφυγες κινδυνεύουν από ακραίες πλημμύρες κατά την περίοδο των μουσώνων, αλλά λέγεται ότι είναι πολύ απροετοίμαστοι. Τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, αν και λέγεται ότι αποτελούν περίπου 55% του προσφυγικού πληθυσμού.
Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Πολλοί από τους Ροχίνγκια έχουν διαφύγει με ιστορίες ακραίας βίας, βιασμών και διώξεων. Και παρόλο που είναι με άλλο τρόπο, η ασφάλεια και η ευημερία τους εξακολουθούν να βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο.
Σε ένα άρθρο της UNICEF αναφέρεται η ακόλουθη ιστορία:
“Προτιμώ να πεθάνω στο Μπαγκλαντές παρά να αναγκαστώ να επιστρέψω στη Μιανμάρ”, λέει η Aisha, 19 ετών, η οποία βιάστηκε από στρατιώτες κατά τη διάρκεια επίθεσης στο χωριό της στη Μιανμάρ. Οι στρατιώτες σκότωσαν το μεγαλύτερο παιδί της, ένα επτάχρονο αγόρι, καθώς η οικογένεια προσπαθούσε να διαφύγει από τη βία. “Πέταξαν τον γιο μου στον αέρα και τον έκοψαν με μαχαίρι. Στη συνέχεια πέταξαν βόμβες βενζίνης και έκαψαν τα σπίτια μας”.”
Αυτό δείχνει πόσο επικίνδυνες και απειλητικές για τη ζωή ήταν οι συνθήκες για τους Ροχίνγκια. Η απόφασή τους να διαφύγουν δεν είναι αμφισβητήσιμη.
Επί του παρόντος υπάρχουν σχέδια για τη μεταφορά των ανθρώπων που ζουν σε καταυλισμούς σε ένα νησί που ονομάζεται Bhasan Char και για την κατασκευή κατοικιών και υποδομών, ωστόσο το σχέδιο αυτό έχει επικριθεί έντονα από ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δηλώνουν ότι το νησί είναι πολύ επικίνδυνο για να χτιστεί λόγω των υψηλών κυμάτων και παλιρροιών και των ακραίων καιρικών φαινομένων.
Τα παιδιά είναι προφανώς εξαιρετικά ευάλωτα σε αυτή την κατάσταση. Η άρνηση πρόσβασης στην εκπαίδευση θέτει σε κίνδυνο αυτό που έχει δηλωθεί ως ένα από τα δικαιώματα των παιδιών. Έχει επίσης διαπιστωθεί ότι ένα τεράστιο ποσοστό των οικογενειών σε αυτούς τους καταυλισμούς είναι ακόμα παιδιά. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως στην παραπάνω ιστορία, η 19χρονη κοπέλα είχε ήδη έναν 7χρονο γιο. Η νεαρή γονεϊκότητα δεν είναι σπάνια στην περίπτωση αυτή. Όμως αυτοί οι γονείς είναι ακόμα παιδιά και νέοι ενήλικες που χρειάζονται βοήθεια και υποστήριξη που δυστυχώς δεν λαμβάνουν.
Η όλη κατάσταση είναι τόσο σπαρακτική όσο και καταστροφική και η επιστροφή σε μια ασφαλή πατρίδα είναι κάτι που δεν φαίνεται να είναι εφικτό για τους Ροχίνγκια σύντομα, όσο η κυβέρνηση αρνείται να αναγνωρίσει το σφάλμα των πράξεών της. Είναι πολύ πιθανό πολλοί άνθρωποι να μη γνωρίσουν ποτέ ξανά τη ζωή έξω από τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Η UNICEF εργάζεται και προσπαθεί να παράσχει όσο το δυνατόν περισσότερη βοήθεια.
Πηγές:
Al Jazeera. 2018. Ένα χρόνο μετά: Μπαγκλαντές | Μπαγκλαντές | Al Jazeera. [ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΣ] Διαθέσιμο στη διεύθυνση: https://www.aljazeera.com/indepth/inpictures/year-rohingya-refugees-bangladesh-180823074512290.html.
UNICEF. 2018. Κρίση των Ροχίνγκια | Μπανγκλαντές | UNICEF. [ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΣ] Διαθέσιμο στη διεύθυνση: https://www.unicef.org/emergencies/bangladesh_100945.html.
