Όταν τους ζητήθηκε να αναλογιστούν τη ζωή στον καταυλισμό της Νέας Καβάλας το 2021, οι κάτοικοι του καταυλισμού Hussain και Mohammad Jan τόνισαν τέσσερα θέματα: την κατασκευή ενός τσιμεντένιου τοίχου, την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων του καταυλισμού, την καθυστέρηση στην καταβολή των επιδομάτων και τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν λόγω της πανδημίας.
Πρώτον, η κατασκευή αυτού του τσιμεντένιου τείχους πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μετά από μια σειρά βελτιώσεων στον καταυλισμό. Για την ελληνική κυβέρνηση, η δημιουργία αυτού του φράχτη αποτελεί μέρος της στρατηγικής για τον εκσυγχρονισμό του καταυλισμού και αποσκοπεί στην αύξηση του αισθήματος ασφάλειας τόσο των κατοίκων του καταυλισμού όσο και των τοπικών κοινοτήτων. Ο Hussain συμφωνεί ότι ο καταυλισμός είναι πλέον ασφαλέστερος. Αναφέρει ότι υπάρχουν φρουροί ασφαλείας στην είσοδο του καταυλισμού 24 ώρες το 24ωρο, οι οποίοι παρακολουθούν ποιος εισέρχεται. Επιπλέον, υπάρχει ένα αυτοκίνητο ασφαλείας που περιπολεί στο εσωτερικό του καταυλισμού. Ακόμα κι έτσι όμως, λυπάται που η λύση στα προβλήματα ασφαλείας ήταν να τους κλειδώσουν σε κλουβί. Αυτός ο τεράστιος τσιμεντένιος τοίχος αποκόπτει τον ήχο και εμποδίζει τη θέα, μετατρέποντας το στρατόπεδο σε ένα είδος υπαίθριας φυλακής.
Δυστυχώς, το τείχος αυτό συνέβαλε στην αύξηση της απομόνωσης των κατοίκων της Νέας Καβάλας. Αυτή η απομόνωση ήταν ήδη ένα σημαντικό πρόβλημα του καταυλισμού, καθώς τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν πηγαίνουν εκεί. Συχνά, για να παραστούν σε συναντήσεις με τους δικηγόρους τους ή σε ραντεβού με τις αρχές, ή απλά για να πάνε στο σούπερ μάρκετ, η μόνη λύση είναι να περπατήσουν περίπου 5 χιλιόμετρα μέχρι την πλησιέστερη πόλη (Πολύκαστρο).
Σχετικά με τις συνθήκες του καταυλισμού, ο Hussain τονίζει ότι το 2021 έγιναν πολλές αλλαγές που έκαναν τον καταυλισμό καλύτερο, για παράδειγμα, οι σκηνές αντικαταστάθηκαν από κοντέινερ με ιδιωτικές κουζίνες και μπάνια. ‘Έχουμε πλέον κλιματισμό και το ηλεκτρικό ρεύμα λειτουργεί πολύ καλύτερα’. Προσθέτει ακόμη ότι υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που καθαρίζουν τον καταυλισμό. Όμως, παρά τις βελτιώσεις αυτές, ο Mohammad Jan εξακολουθεί να λυπάται που ο χώρος είναι τόσο μικρός, καθώς σε κάθε κοντέινερ πρέπει να ζουν τουλάχιστον έξι άτομα.
Περνώντας στα οικονομικά επιδόματα και στα νέα πρωτόκολλα πρόσβασης σε τρόφιμα, πρέπει να σημειωθεί ότι από το 2017 η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) ήταν υπεύθυνη για την παροχή χρηματικής βοήθειας στους αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Ωστόσο, την 1η Οκτωβρίου του περασμένου έτους, η ευθύνη αυτή μεταβιβάστηκε στην ελληνική κυβέρνηση. Δυστυχώς, αυτή η αλλαγή μπλόκαρε τον ελληνικό διοικητικό μηχανισμό. Ο Mohammad Jan περιγράφει πώς η διανομή αυτών των επιδομάτων καθυστέρησε πάρα πολύ και πώς δημιουργήθηκε ένα σύστημα διανομής τροφίμων για να αντισταθμίσει τη μη καταβολή.
Ωστόσο, σύμφωνα με τα νέα πρωτόκολλα, τα άτομα στα οποία έχει αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα ή τα άτομα των οποίων οι προσφυγές για άσυλο έχουν απορριφθεί δεν είναι πλέον επιλέξιμα για οικονομική βοήθεια ή για πρόσβαση στα σημεία διανομής τροφίμων. Υπενθυμίζει επίσης όταν, στις 13 Οκτωβρίου, ο πληθυσμός της Νέας Καβάλας συγκεντρώθηκε στις πύλες του καταυλισμού για να διαμαρτυρηθεί για τα μέτρα αυτά. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με αυτή την ανησυχητική κατάσταση εδώ.
Τέλος, όσον αφορά τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν λόγω της πανδημίας COVID-19, ο Hussain δηλώνει ότι οι περιορισμοί δεν ήταν πολύ δραστικοί, καθώς δεν υπήρχε μεγάλος αριθμός μολυσμένων ατόμων. Ορισμένα μέτρα που επιβλήθηκαν περιλάμβαναν τη χρήση μάσκας σε όλους τους χώρους, ακόμη και σε εξωτερικούς χώρους, τον περιορισμό των έξι ατόμων στις αίθουσες διδασκαλίας και τη μετακίνηση των μολυσμένων ατόμων σε ένα απομονωμένο δοχείο. Παρ' όλα αυτά, ο Μοχάμεντ Τζαν θυμάται ότι για ένα μήνα ο καταυλισμός ήταν υπό περιορισμό και οι άνθρωποι επιτρεπόταν να βγουν στο σούπερ μάρκετ μόνο για μία ώρα.
