Σύμφωνα με Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τουλάχιστον 82,4 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Μεταξύ αυτών, σχεδόν 26,4 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες, εκ των οποίων περίπου οι μισοί είναι κάτω των 18 ετών. Παράλληλα, και σύμφωνα με ΔΟΜ, ο συνολικός αριθμός διεθνών μεταναστών στα μέσα του 2020 ήταν 280,6 εκατομμύρια. Με τόσο τεράστιους αριθμούς, είναι σαφές ότι η μετανάστευση και οι μετακινήσεις προσφύγων αποτελούν ζήτημα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και ανησυχίας.
Ωστόσο, οι ψευδείς ειδήσεις ή οι προκαταλήψεις δεν μας ωφελούν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον εκτοπισμό, πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε στην ένταξη μεταναστών, προσφύγων και αιτούντων άσυλο – των συλλογικοτήτων με τις οποίες συνεργάζεται το Open Cultural Center – σε άλλες κοινωνίες. Αντίθετα, οι άνθρωποι που ζουν σε ενδιάμεσες δομές και σε καταυλισμούς προσφύγων αντιμετωπίζουν πολλά εμπόδια που μετατρέπουν μια δύσκολη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, όπως η γλώσσα, ο πολιτισμός ή η γραφειοκρατία. Καθώς η πληροφορία είναι δύναμη, ακολουθούν οι συστάσεις μας για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για τη μετανάστευση και τις μετακινήσεις προσφύγων.
Πόροι και έργα πολυμέσων
Καταρχάς, αν δεν έχετε πολύ χρόνο, θα πρέπει να μας ακολουθήσετε στο Instagram (@openculturalcenter). Συνήθως δημοσιεύουμε ιστορίες κάθε δύο εβδομάδες για να ενημερώνουμε τους ακολούθους μας με τα τελευταία νέα σχετικά με τις συγκρούσεις, τη μετανάστευση και τα προσφυγικά ρεύματα, στα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Καταλανικά. Κάθε συλλογή μπορεί να βρεθεί στις επιλεγμένες ιστορίες μας και κατά καιρούς δημοσιεύουμε επίσης μια ανασκόπηση ειδήσεων σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι τέλειο να ξέρεις τι συμβαίνει στον κόσμο σε λιγότερο από δύο λεπτά!
Ωστόσο, για όσους έχουν περισσότερο χρόνο, οι βάσεις δεδομένων αποτελούν μια εξαιρετική πηγή αξιόπιστων πληροφοριών. Τίποτα δεν είναι τόσο αντικειμενικό όσο τα γεγονότα. Πρόσφατα ανακαλύψαμε αυτή η ενημερωμένη βάση δεδομένων του 2021 δημοσιεύτηκε από το CEAR σχετικά με τις κύριες χώρες προέλευσης των προσφύγων και των εκτοπισμένων. Τα έργα πολυμέσων και τα διαδραστικά μέσα αποτελούν επίσης πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές. Δημοκρατία των Προσφύγων είναι ένα απαραίτητο διαδραστικό ντοκιμαντέρ που εξερευνά την καθημερινή ζωή σε έναν καταυλισμό Σύρων προσφύγων και έχει λάβει πολλά βραβεία. Από την άλλη πλευρά, 4Mi Interactive, από το Κέντρο Μικτής Μετανάστευσης, είναι μια πολύ χρήσιμη πύλη για την εξερεύνηση και την οπτικοποίηση δεδομένων. Έχουν επίσης δημοσιεύσει ένα διαδραστικό υλικό σχετικά με τον αντίκτυπο της COVID-19 στη μικτή μετανάστευση.
Ένα άλλο ενδιαφέρον έργο είναι Αγνοούμενοι Μετανάστες, από τον ΔΟΜ, ο οποίος καταγράφει περιστατικά στα οποία μετανάστες, πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο έχουν πεθάνει κατά τη διαδικασία της μετανάστευσης. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι ομάδες δεν μεταναστεύουν χωρίς λόγο, αλλά επειδή είναι η τελευταία τους επιλογή. Το έργο φιλοξενεί τη μόνη υπάρχουσα βάση δεδομένων ανοιχτής πρόσβασης με αρχεία θανάτων κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τέλος, θα πρέπει να παρακολουθείτε στενά ITFLOWS, ένα έργο που Το Open Cultural Center συνεργάζεται με και αυτό μόλις έφτασε στον πρώτο χρόνο του. Σκοπός του είναι να παρέχει ακριβείς προβλέψεις και επαρκείς λύσεις διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας πολλαπλές πηγές πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων και ποιοτικών συνεντεύξεων με μετανάστες, πρόσφυγες και εκτοπισμένους. Στο τέλος, το ITFLOWS θα προτείνει εξατομικευμένες λύσεις για επαγγελματίες και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για τη διαχείριση της μετανάστευσης.
Βιβλία, ταινίες και φωτογραφία
Για όσους προτιμούν να γνωρίσουν πραγματικές και προσωπικές ιστορίες, τα βιβλία και οι ταινίες αποτελούν την καλύτερη πηγή. Το “Δεν είμαστε πρόσφυγες”, γραμμένο από τον Ισπανό δημοσιογράφο Άγκους Μοράλες, δεν περιλαμβάνει μόνο μία αλλά πολλές ιστορίες. Αυτές που αφορούν εξόριστους λόγω βίας και στους οποίους δεν έχει δοθεί άσυλο. Ο Μοράλες ταξιδεύει στη Συρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Νότιο Σουδάν, την Κεντρική Αμερική και το Κονγκό. Σταματά επίσης σε στρατόπεδα προσφύγων στην Ιορδανία, ακόμη και στα κεντρικά γραφεία της θιβετιανής κυβέρνησης που είναι εξόριστοι στην Ινδία. Φέρνοντάς μας ιστορίες που αποκαλύπτουν τον ατομικό πόνο και την παγκόσμια έκταση της κρίσης, το βιβλίο απευθύνεται άμεσα στη συνείδησή μας. Είναι διαθέσιμο στα καταλανικά, τα ισπανικά, τα αγγλικά, τα ιταλικά και τα πολωνικά.
“Το ”Mamadú va a morir» είναι ένα ακόμη βιβλίο ενός άλλου σπουδαίου δημοσιογράφου, του Ιταλού Gabriele del Grande, όπως προβάλλει το επώνυμό του. Είναι ένα σπουδαίο ρεπορτάζ που μιλά για τα θύματα της παράνομης μετανάστευσης, την τρομακτική και ανύπαρκτη εισβολή Αφρικανών στην Ευρώπη και τους νέους φύλακες ενός νεκροταφείου που ονομάζεται Μεσόγειος. Ο Del Grande μας μεταφέρει σε αυτή τη βαρβαρότητα μέσω του Mamadou, ενός από τους 40.000 ανθρώπους που έχουν πεθάνει στη Μεσόγειο αυτόν τον 21ο αιώνα, αν και πολλοί περισσότεροι δεν εμφανίζονται καν ως αριθμοί στις ψυχρές στατιστικές. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στα ιταλικά και τα ισπανικά.
Από την άλλη πλευρά, το βιβλίο μας “Φίλε μου!”πρέπει να βρίσκεται κι αυτό σε αυτήν τη λίστα. Ως ένα πρότζεκτ που δημιουργήθηκε στον καταυλισμό προσφύγων του Χέρσου, το βιβλίο εξηγεί το ταξίδι των προσφύγων για να φτάσουν στην Ελλάδα μέσα από τα λόγια και τα σχέδια των παιδιών στον καταυλισμό. Ο Abdul, ο Elaf, ο Amar και η Heva είναι μερικά από τα παιδιά που εικονογράφησαν και εξήγησαν τις προσωπικές τους ιστορίες: τη ζωή τους στη Συρία, πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου, το ταξίδι προς την Ευρώπη, τη ζωή στον καταυλισμό στην Ελλάδα και τα όνειρά τους για το μέλλον. Το βιβλίο μας διδάσκει για την πραγματικότητά τους και μας βοηθά να καταλάβουμε ότι τα όνειρα και οι ελπίδες τους δεν απέχουν πολύ από τα όνειρα των δικών μας παιδιών, αδελφών, ανιψιών και ανιψιών, ακόμη και από αυτά που είχαμε όταν ήμασταν νεότεροι.
Όσον αφορά τις ταινίες, “Άντου” και “Μεσόγειος”είναι οι τέλειες επιλογές. Το “Adú” αφηγείται τρεις συγκινητικές ιστορίες που συγκλίνουν στη Μελίγια της Ισπανίας. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Adú, ένα 6χρονο αγόρι που ξεκινά ένα απεγνωσμένο ταξίδι με τη μεγαλύτερη αδερφή του για να φτάσει στην Ευρώπη. Η ταινία έχει προταθεί για πολλά βραβεία και έχει κερδίσει τα βραβεία Goya 2020 για Καλύτερο Σκηνοθέτη, Νέο Ηθοποιό, Ήχο & Παραγωγή και Σκηνοθεσία.
Από την άλλη πλευρά, η ταινία “Mediterráneo” κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο και αφηγείται την προέλευση της ισπανικής ΜΚΟ Open Arms. Είναι μια ιστορία για μερικούς καλούς άντρες που ρίσκαραν τη ζωή τους για να σώσουν πολλούς άλλους, και η ταινία διαδραματίζεται στην ανθρωπιστική κρίση που εκτυλίσσεται στη Μεσόγειο Θάλασσα. Από το 2015, η Open Arms λειτουργεί για να προστατεύει όσους προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη δια θαλάσσης, προσπαθώντας να ξεφύγουν από ένοπλες συγκρούσεις, διώξεις ή φτώχεια.
Τέλος, για όσους ασχολούνται περισσότερο με τα οπτικά μέσα, συνιστούμε να παρακολουθήσουν τη δουλειά των Ισπανών φωτορεπόρτερ. Σάντι Παλάσιος και Άννα Σουρινιάχ. Και οι δύο είναι επαγγελματίες που ειδικεύονται σε συγκρούσεις και ζητήματα μετανάστευσης και προσφύγων, και έχουν καλύψει αρκετές μεταναστευτικές κρίσεις εδώ και πολλά χρόνια.
Αυτή είναι μια πολύ σύντομη λίστα αξιόπιστων πηγών που έχουν δημιουργηθεί από επαγγελματίες και, ως εκ τούτου, αποτελεί ένα καλό σημείο εκκίνησης για όσους θέλουν να προσεγγίσουν τη μετεγκατάσταση από το μηδέν. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές. Γνωρίζετε κάποια; Αφήστε την στα σχόλια!
