Συνέντευξη με την Anandamaya Arno: από το Καράκας στη Βαρκελώνη

Η Anandamaya Arno είναι απόφοιτος MigraCode από τη Βενεζουέλα, ο οποίος έχει προσληφθεί ως προγραμματιστής ιστού στο FreeNow από τον Ιανουάριο του 2021. MigraCode, ένα δωρεάν σχολείο κωδικοποίησης για μετανάστες και πρόσφυγες, είναι ένα από τα κύρια έργα του Open Cultural Center στη Βαρκελώνη. 

Αυτή είναι η ιστορία του πώς η Ananda, όπως την αποκαλούν οι στενοί της φίλοι και η οικογένειά της, άφησε το Καράκας και μετακόμισε στη Βαρκελώνη και πώς ο ορισμός της «να είσαι καλά» άλλαξε σε όλη τη διαδικασία.

Η Anandamaya μας λέει ότι οι σπουδές στη Βενεζουέλα ήταν «τρελές»: «οι καθηγητές κάνουν πάντα απεργία, δεν υπάρχουν χρήματα για να τους πληρώσουν και οι συνθήκες είναι τόσο άσχημες». Λόγω του γεγονότος ότι πολλοί από τους καθηγητές της μετακόμισαν στο εξωτερικό για να βρουν καλύτερες ευκαιρίες, η Anandamaya εξηγεί ότι απλώς δεν υπήρχε κανείς να διδάξει μαθήματα, γεγονός που την εμπόδισε να συνεχίσει να σπουδάζει και να τελειώσει την πορεία της. 

Φωτογραφία: Ανοιχτό Πολιτιστικό Κέντρο

Καθώς η πανεπιστημιακή της εκπαίδευση διακόπηκε, η Ananda δυστυχώς δεν πρόλαβε να σπουδάσει προγραμματισμό στο πτυχίο της, παρόλο που το ήθελε πολύ. Αντ 'αυτού, έμαθε τα πάντα μόνη της και βρήκε μια απομακρυσμένη δουλειά για την κατασκευή ιστοσελίδων για μια ισπανική εταιρεία, αλλά ο μισθός ήταν πολύ χαμηλός. «Wasμουν ενθουσιασμένος που δούλευα σε μια ισπανική εταιρεία, αλλά μου πλήρωναν μόνο 50 δολάρια το μήνα. Ως αρχάριος στην αγορά εργασίας. Δεν ήξερα τι να κάνω », λέει η Ananda. Συνεχίζει εξηγώντας ότι ανακάλυψε ότι δεν ήταν η μόνη Βενεζουέλα που εργαζόταν σε εκείνη την εταιρεία που δεν έπαιρνε τον κατάλληλο μισθό.

Όλα στη Βενεζουέλα έχουν κατρακυλήσει, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί και η κατάσταση ήταν ήδη περίπλοκη στο παρελθόν.

Anandamaya.

Ωστόσο, παρόλο που η αδερφή της Anandamaya μετακόμισε στην Ισπανία πριν από επτά ή οκτώ χρόνια και προσπάθησε να την πείσει να μετακομίσει επίσης, η Ananda δεν το ήθελε. «Η αδερφή μου μου έλεγε να έρθω στην Ισπανία, αλλά ένιωθα άνετα στη Βενεζουέλα». Η Ananda βρήκε μια νέα δουλειά δουλεύοντας ως εικονική βοηθός. «Μου πλήρωναν 5 δολάρια την ώρα, κάτι που ήταν τρελό για μένα σε σύγκριση με αυτό που κέρδιζα πριν. Ένιωσα εκατομμυριούχος! » Εκείνη την εποχή, η Ananda ζούσε με τον φίλο της και ήθελαν και οι δύο να μείνουν στη Βενεζουέλα, όπου ο ελάχιστος μισθός ήταν 2 ή 3 USD. «Φυσικά δεν μπορείς να ζήσεις με αυτό, αλλά οι άνθρωποι το κάνουν. Ζουν μέρα με τη μέρα και καταφέρνουν να επιβιώσουν λίγο πολύ. Οι άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να αγοράζουν κρέας, τρώνε λαχανικά και πράγματα όπως δημητριακά και δημητριακά. Η κυβέρνηση έδινε κουτιά τροφίμων σε άτομα με αλεύρι, ρύζι και φασόλια ». 

Εν μέρει εξαιτίας αυτού, η Ananda και ο φίλος της ήξεραν ότι δεν τα πήγαιναν άσχημα σε σύγκριση με τους άλλους. Άλλωστε, είχαν την οικονομική δυνατότητα να πάνε στο σούπερ μάρκετ και να αγοράσουν το φαγητό που ήθελαν. Έμειναν επίσης επειδή, εκτός από την αδελφή της Ananda που ήταν ήδη στην Ισπανία, όλη η οικογένειά τους ήταν στη Βενεζουέλα και, χωρίς προσόντα, δεν ήξεραν τι θα μπορούσαν να κάνουν στην Ισπανία και πώς θα βρουν μια κατάλληλη δουλειά.

Αλλά η ζωή στη Βενεζουέλα έγινε όλο και πιο περίπλοκη. Τον Μάρτιο του 2019, η Ananda προσφέρθηκε δουλειά από μια ουκρανική εταιρεία, η οποία εργαζόταν εξ αποστάσεως στην υποστήριξη πελατών, κερδίζοντας 800 USD. Ένιωσε ότι είχε όλα όσα χρειαζόταν και στη συνέχεια έγινε ένας πανελλαδικός αποκλεισμός. «Η Βενεζουέλα είχε ήδη πολλά προβλήματα με την ηλεκτρική ενέργεια στην ύπαιθρο, αλλά δεν είχε συμβεί ποτέ στην πρωτεύουσα», λέει η Ananda. «Στο Καράκας θα μπορούσατε μερικές φορές να μείνετε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μερικές ώρες, αλλά αυτή τη φορά ήταν τρεις ολόκληρες ημέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και επτά ημέρες στην ύπαιθρο». 

Φωτογραφία: Ανοιχτό Πολιτιστικό Κέντρο

Στην αρχή, η Ananda και η οικογένειά της ανησυχούσαν ότι δεν θα μπορούσαν να φορτίσουν τα τηλέφωνά τους. Στη συνέχεια ανησυχούσαν για την απόψυξη του καταψύκτη και για να χάσουν όλο το φαγητό τους, κάτι που ήταν δύσκολο να βρεθεί από την αρχή. Μετά από λίγο, ήταν πολύ λίγα αυτά που μπορούσαν να κάνουν. Η Ananda λέει ότι ήταν πραγματικά τρομακτικό σε ψυχολογικό επίπεδο. «Χωρίς το διαδίκτυο, την τηλεόραση, δεν ξέραμε τι συμβαίνει και όλοι φοβόντουσαν ότι θα έπεφτε βόμβα. Δεν ξέραμε τι επρόκειτο να συμβεί την επόμενη μέρα και υπήρχαν φήμες για επιδρομές ». 

Η Ananda προσπάθησε να έρθει σε επαφή με την εταιρεία καθώς έπρεπε να ξεκινήσει να εργάζεται εκείνη την εβδομάδα. Εξήγησε ότι δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα για 12 ώρες, αλλά είπαν ότι χρειάζονταν κάποιον με σταθερή σύνδεση στο διαδίκτυο. «Φυσικά κατάλαβα ότι χρειάζονταν έναν υπάλληλο με σταθερότητα, και τότε δεν το είχα. Έτσι έχασα την ευκαιρία εξαιτίας κάτι που ήταν εντελώς εκτός ελέγχου μου ».

Παρ 'όλα αυτά, μόνο όταν η υγεία του πατέρα της άρχισε να επιδεινώνεται, η Ananda αναγκάστηκε να πάρει την απόφαση να φύγει. «Οι γιατροί του είπαν ότι ήταν νεφρικά προβλήματα και χρειαζόταν αιμοκάθαρση, αλλά οι συνεδρίες ήταν πραγματικά ακριβές. 200 USD ανά συνεδρία και έπρεπε να κάνει 3 συνεδρίες την εβδομάδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να το αντέξουμε ». Έτσι, εκείνη, ο φίλος της και ο πατέρας της ταξίδεψαν στην Ισπανία.

Όταν έφτασαν, μετακόμισαν με την αδερφή της Ανάντα και τον σύντροφό της. Εκείνη την εποχή, η αδελφή της ήταν πολύ έγκυος. Wasταν ένα πολύ μικρό διαμέρισμα για πέντε άτομα και η Ananda και ο φίλος της κοιμόντουσαν στο σαλόνι. Άρχισαν να αναζητούν ευκαιρίες εργασίας αμέσως. Η Ananda εξηγεί ότι δεν σχεδίαζαν καθόλου να σπουδάσουν: «Ο φίλος μου σπούδασε Μεταλλουργική Μηχανική, καμία σχέση με την κωδικοποίηση. Το σχέδιό μας ήταν απλώς να έρθουμε εδώ και να προσπαθήσουμε να βρούμε δουλειά, ως εικονικοί βοηθοί ή σερβιτόροι ή οτιδήποτε άλλο πραγματικά ». Στη συνέχεια, βρήκαν ένα φυλλάδιο για ένα πρόγραμμα κωδικοποίησης που ήταν ειδικά για μετανάστες και άτομα που βρίσκονται στην κατάστασή τους. "Έτσι ακούσαμε για πρώτη φορά για το MigraCode", λέει η Ananda. Και αποφάσισαν να κάνουν αίτηση.

Αν θέλετε να μάθετε για την εμπειρία της Anandamaya στο MigraCode, περισσότερες από αυτές τις συνεντεύξεις θα αναρτηθούν σύντομα στο Ιστολόγιο MigraCode.

Η Ananda είναι ένας από τους πολλούς Βενεζουέλα πρόσφυγες που δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής της. Αυτή και η οικογένειά της επέζησαν από τις διακοπές ρεύματος και τις ελλείψεις τροφίμων, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να φύγουν για τον πατέρα της για να λάβει ιατρική περίθαλψη για την ασθένειά του. Η Ananda λέει ότι πίστευε ότι ήταν «καλά» στο παρελθόν, αλλά από τότε που μετακόμισε στην Ισπανία τώρα καταλαβαίνει τι σημαίνει: «Αυτό είναι καλό, να μπορείς να αισθάνεσαι ασφαλής και να σχεδιάζεις πράγματα. Είναι τόσο διαφορετικό, μπορείτε να κοιτάξετε το μέλλον και να δείτε έναν ορίζοντα, όλα είναι πιο ξεκάθαρα ». Τώρα ζουν πάνω από πέντε εκατομμύρια Βενεζουελάνοι πρόσφυγες και μετανάστες σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις εκτοπισμού παγκοσμίως (UNHCR).

Κατηγορίες: Blog