Η ιστορία του Mouaz από τη Συρία

Πρώτα απ' όλα, ήμουν στη Δαμασκό. Στη Δαμασκό, έγινε πόλεμος και άρχισε το σύστημα ελέγχου. Για μένα, ήταν πολύ επικίνδυνο να μείνω εκεί γιατί ο στρατός θα με έπαιρνε, οπότε μετά την έναρξη του συστήματος, είχαμε την απόφαση να μείνουμε ή να φύγουμε. Αποφάσισα λοιπόν να φύγω γιατί αν έμενα, θα έπρεπε να είμαι μέρος των πλευρών που πολεμούσαν και αυτό δεν το ήθελα.

Έφεραν περίπου 100 λεωφορεία, πήραν περίπου 5.000 ανθρώπους που ήθελαν να φύγουν. Πήγαμε στο Ιντλίμπ και μετά έφυγα από τη Συρία για την Τουρκία. Αποφάσισα ότι δεν θα επέστρεφα. Αρχικά σκέφτηκα να μείνω στην Τουρκία και να μην πάω στην Ευρώπη. Όταν φτάσαμε στο Ιντλίμπ, αρχίσαμε να ψάχνουμε για λαθρέμπορους. Στην αρχή ζητούσαν $1,000, μετά $2,000, μετά $3,000 και τελικά βρήκαμε έναν για $350.

Φυσικά, το ίδιο το ταξίδι ήταν πολύ επικίνδυνο. Έμεινα στην Τουρκία για 6 μήνες, αλλά δεν υπήρχε ελπίδα να μείνω για πολύ. Δεν μπορείς να σπουδάσεις εκεί, να έχεις χαρτιά, να δουλέψεις και δεν υπάρχουν νόμοι που να εγγυώνται την ασφάλεια.

Έφυγα για την Ελλάδα, έμεινα εκεί ένα χρόνο και 4 μήνες. Γνώρισα πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους εκεί. Δεν ήξερα καν πού στην Ευρώπη ήθελα να μετακομίσω. Σκέφτηκα πρώτα απ' όλα τη δουλειά, οι φίλοι μου μου είπαν ότι υπήρχε εύκολη δουλειά στην Ισπανία. Βρήκα κάτι καλό. Δύο από τους Σύριους φίλους μου που γνώρισα στο ταξίδι από την Τουρκία στην Ελλάδα ήρθαν μαζί μου στην Ισπανία. Ήρθαμε στην Ισπανία και έμεινα στη Μαδρίτη για 6 μήνες. Κατά σύμπτωση, γνώρισα τον Didac και μου είπε για το νέο πρόγραμμα που ξεκινούν στη Βαρκελώνη. Μου είπε ότι είμαι παραπάνω από ευπρόσδεκτος να τους ακολουθήσω εδώ αν ενδιαφέρομαι. Έτσι ήρθα, και τώρα προσπαθώ να βρω τρόπο να συνεχίσω τις σπουδές μου.

Κανείς δεν μου έδωσε καίριες συμβουλές στην πορεία, έπρεπε να πάρω μόνη μου όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Οι φίλοι μου στην Ελλάδα με βοήθησαν, αλλά θα έλεγα ότι όποιος θέλει να μεταναστεύσει στην Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να διαχειριστεί την ευθύνη. Πρέπει να έρθουν εδώ και να μάθουν νέες γλώσσες. Είναι δύσκολο όταν μιλάς μόνο αραβικά και τίποτα άλλο, αλλά πρέπει να μάθεις και να μελετήσεις, να είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Αν δεν είσαι υπεύθυνος και δεν φροντίζεις τον εαυτό σου, θα χαθείς. Ακόμα και οι Ευρωπαίοι που δεν φροντίζουν τον εαυτό τους και δεν είναι προνοητικοί χάνονται στη χώρα τους.

Για μένα, το πιο σημαντικό πράγμα εδώ είναι οι σπουδές μου. Οι σπουδές και το να βυθίζεσαι πραγματικά στο περιβάλλον σου. Να γνωρίζεις τους πάντες γύρω σου, τους ανθρώπους, την πόλη, την πόλη. Σίγουρα άλλαξα πολύ.

Το πιο δύσκολο πράγμα για μένα ήταν σίγουρα η γλώσσα, γιατί όταν έφτασα στην Ελλάδα δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανέναν. Αλλά το έχω λύσει αυτό. Όταν αποφάσισα ότι ήθελα να μάθω αγγλικά, άρχισα να μελετώ πολύ. Άρχισα να μιλάω αγγλικά μέσα σε τρεις μήνες. Ξεκίνησα τον Δεκέμβριο και μέχρι τον Μάιο μπορούσα να επικοινωνώ με τους ανθρώπους.

Φυσικά, αν κάποιος πει ότι θέλει να μάθει ή να σπουδάσει, δεν μπορείτε απλά να πάτε να καθίσετε στο σπίτι, και οι σπουδές δεν θα έρθουν απλά σε εσάς. Πρέπει να πάτε να τις αναζητήσετε μόνοι σας. Καθημερινά στην Ελλάδα, πήγαινα και περπατούσα στις 9 το πρωί και γύριζα στις 9 το βράδυ 4 φορές την εβδομάδα. Δεν θα πω ότι τα αγγλικά μου είναι καταπληκτικά, αλλά μπορώ να πω ότι μπορώ να μιλήσω και να επικοινωνήσω. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Τώρα, επικεντρώνομαι στο να βρω κάθε τρόπο να συνεχίσω τις σπουδές μου για να βελτιώσω το μέλλον μου. Για παράδειγμα, να ψάξω για πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα σπούδασα επισκευές ηλεκτρονικών υπολογιστών, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω και να πάρω το πτυχίο μου.

Στην Ισπανία, οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί, ανοιχτοί και φιλόξενοι απέναντι στους πρόσφυγες. Οι άνθρωποι αγαπούν πραγματικά να βοηθούν και για μένα είναι πολύ αξιοσέβαστοι.

Facebooktwitterlinkedinmail
Κατηγορίες: News